II. HYMNUS MATUTINUS

Nox et tenebrae et [11]nubila,
confusa mundi et turbida,
lux intrat, albescit polus,
Christus venit, discedite.
5Caligo terrae scinditur
percussa solis spiculo,
rebusque iam color redit
vultu nitentis sideris.
Sic nostra mox obscuritas
10fraudisque pectus conscium
ruptis retectum nubibus
regnante pallescit Deo.
Tunc non licebit claudere
quod quisque fuscum cogitat,
15sed mane clarescent novo
secreta mentis prodita.
Fur ante lucem [12]squalido
inpune peccat tempore,
sed lux dolis contraria
20latere furtum non sinit.
Versuta fraus et callida
amat tenebris obtegi,
aptamque noctem turpibus
adulter occultus fovet.
25Sol ecce surgit igneus,
piget, pudescit, paenitet,
nec teste quisquam lumine
peccare constanter potest.
Quis mane sumptis nequiter
30non erubescit poculis,
cum fit libido temperans
castumque nugator sapit?
Nunc, nunc severum vivitur,
nunc nemo tentat ludicrum,
35inepta nunc omnes sua
vultu colorant serio.
Haec hora cunctis utilis,
qua quisque, quod studet, gerat,
miles, togatus, navita,
40opifex, arator, institor.
Illum forensis gloria,
hunc triste raptat classicum,
mercator hinc ac rusticus
avara suspirant lucra.
45At nos lucelli ac faenoris
fandique prorsus nescii,
nec arte fortes bellica,
te, Christe, solum novimus.
Te mente pura et simplici,
50te voce, te cantu pio
rogare curvato [13]genu
flendo et canendo discimus.
His nos lucramur quaestibus,
hac arte tantum vivimus,
55haec inchoamus munera,
cum sol resurgens emicat.
Intende nostris sensibus,
vitamque totam dispice,
sunt multa fucis inlita,
60quae luce purgentur tua.
Durare nos tales iube,
quales, remotis sordibus
nitere pridem [14]iusseras,
Iordane tinctos flumine.
65Quodcumque nox mundi dehinc
infecit atris nubibus,
tu, rex Eoi [15]sideris,
vultu sereno inlumina.
Tu sancte, qui taetram picem
70candore tingis lacteo
ebenoque crystallum facis,
delicta terge livida.
Sub nocte Iacob caerula
luctator audax angeli,
75eo usque dum lux surgeret,
sudavit inpar praelium.
Sed cum iubar claresceret,
lapsante claudus poplite
femurque victus debile
80culpae vigorem perdidit.
Nutabat inguen saucium,
quae corporis pars vilior
longeque sub cordis loco
diram fovet libidinem.
85Hae nos docent imagines,
hominem tenebris obsitum,
si forte non cedat Deo,
vires rebellis perdere.
Erit tamen beatior,
90intemperans membrum cui
luctando claudum et tabidum
dies oborta invenerit.
Tandem facessat caecitas,
quae nosmet in praeceps diu
95lapsos sinistris gressibus
errore traxit devio.
Haec lux serenum conferat
purosque nos praestet sibi:
nihil loquamur subdolum,
100volvamus obscurum nihil.
Sic tota decurrat dies,
ne lingua mendax, ne manus,
oculive peccent lubrici,
ne noxa corpus inquinet.
105Speculator adstat [16]desuper,
qui nos diebus omnibus
actusque nostros prospicit
a luce prima in vesperum.
Hic testis, hic est arbiter,
110his intuetur quidquid est,
humana quod mens concipit;
hunc nemo fallit iudicem.