02.06. Footnotes
FOOTNOTES ft1 Amyraldus was of the same Sentiments with the Author of the Ruin and Recovery of Mankind, says he, Duo sunt igitur Genera Hominum a Christo redemptorum, Electi scilicet & non Electi. De non Electis certum est Fidem illis a Christo nullo modo suiffe impetratam, quam ipfi certe praestare tenentur, & ni id faciunt, Justissime puniuntur a
Deo. Ad Electos quod spectat, Fides illis ira impetrata suit ut Impetratio omnem Conditionem excludat. Speciminis Animad. General.
Exerc. de Grat. Univerf. Pars III. p. 190. His Opinion was, that the Salvation of the Elect is certain and infallible, and that a conditional Provision of Salvation is made for the Non-Elect. The just Censure therefore which the pious and learned Dr. passes upon him equally concerns and affects this Author. If good Dr. Owen was now in Being, I doubt not but his holy Zeal for the Protestant Doctrine of the real Merit, and Satisfaction of Christ, would engage his able Pen against this Writer. I sincerely wish that some such worthy Person, had now been employed in the Defence of so glorious a Truth. ft2 Theolog. Christ. Lib. III. Cap. 21. Edit. Quarto, p. 270. ft3 Socin. de Christo Servatore Pars secunda, Cap. l, 2, 3. ft4 Shlictingius in Hebrews 7:22; and Limborch Inst. Lib. III. Cap. 21. ft5 Inst. Limborch, Lib. III, Cap. 23. ft6 Socin. de Christo Servatore Pars prima, Cap. 8. ft7 Inst. Lib. III, Cap. 23. ft8 Deinde, ut Potestatem habet Deus infligendi Poenam, ita & noninfligendi. — Caeteroquin Justitiae Dei nequaquam repugnat, Peccatori, quem punire Jure posset, ignoscere. ft9 Nemini enim, sive puniat, sive non puniat, facit Injuriam. ft10 Neque enim nocenti, ut supra monuimus, debetur Poena, sed is e mdebet: Et debet quidem illi, in quem Injuria omnis ultimo redundat: Quiin nostro Negotio est Deus. ft11Jus autem suum, si Rem per se spectes, ut persequi cuique licet: Ita & non persequi, ae de eo, quantum libet, remittere. De vera Religione, Lib. I, Cap. 23. ft12 Ita ut Peccatis Deum ignoscere, nihil aliud fit, quam earn de Jure fuo remittere. Unicuique autem de Jure fuo, quantam velit, remittere licet. Deus igitur, &. De Jesu Christo Servatore Pars tertia, Cap. 1. ft13 Justitiam istam, cuivos satisfaciendum omnino esse Contenditis in Deonon refidere, fed effectum esse Voluntatis ipfius. Ibid. ft14 Divina Justitia quae Misericordiae opponitur, etc. Pars prima, Cap. 1. ft15 Hanc ipsam Dei Justiam, quae Misericoriae opponitur, de qua nosagere, ut jam videre poaisti, probe memini, duplice esse: Non focusatque Misericoria duplex Hatni potest. Ex his, ut dixi, duplicem effeDei Justitiam liquido apparet: unam, qua perpetuo utitur, etc,. Alteramqua Peccatores nonnunquam, etc. Unde, ut diximus, etiam duplex DeiMisericordia apparet: Una videlicet, qua Resipiscentibus, etc. Altera, qua plane Homines pravenit, etc. Pars prima, Cap. I. ft16 Si ea (i.e. Justitia) in Deo residereo, nunquam is, ne minimum quidemdelictum, cuiquam condonarct. Ibid. Pars tertia, Cap. I. ft17 Ista Justitia, ut supra vifum est, in Sacris Litteris, non Justitia, fedseveritas, aut vindicta, nuncupatur, etc. Ibid. ft18 Punire Delicta, Deliria condonare, invicem prorsus adversantur. Ibid. ft19 Puniri per hanc Justitiam delictum posse, etiamsi delinquens ipse nonpuniatur, id, ut infra apparebit, & ab hac & ab omni Justitia alienissimusest. Ibid. ft20 Misericordiam, quatenus isti Justitiae, hoc est Severitati, et Vindictae opponitur, in Deo non residere, fed effectum voluntatis ejus. Ibid. ft21 Cum igitur Sacrae Litterae testantur, Deum Mifericordem esse, nihilaliud sibe volant quam Deum saepiffime, et facillime Peccata condonare. Ibid. ft22 Hinc manisestum fit, quam graviter errent illi, qui Dei hanc turn Justitiam, turn Misericordiam insinitam esse affirmant. Ibid. ft23 Quod enim ad Justitiam attinet, vocabule Specie decepti non vident, fenihil aliud dicere, quam Dei Severitatem atque Iram infinitam esse. ft24 Si Deus non possit Peccata fine Satisfactione remittere; tum vel quianon potest per Potentiam, vel quia non potest per Justitiam. vindic.
Grat. de Elect. Digr. 8. Sect. 25. Lib. I. Pars secunda, p. 199. ft25 Arg. II. Si Deus non potest Peccatum impunitum dimittere; tum necesseest ut puniat, Necessitate abloluta — Malorum Hominum Poenas in hoc Seculo possit augeri quis dubitat? ibid. ft26Arg. III. Potest Deus mitiorem Poenam inferre quam Peccatum meretur; ergo potest pro absoluta fua Potentia Poenam universam suspendere, p 200. Potest Deus remunirari citra Condignum; ergo etiam potest puniercitra Condignum, p. 201. ft27 Arg. IV. Potest Deus criciatum quantumcunque etiam infernalem alicuiinferre citra omne Demeritum; ergo etiam potest, non obstante Demerito quantocunque, quantamcunque Poenam suspendere. Anticedens alibi, idque non femel abunde probatur est. Consequentia, ex eo nora est ibid. Quod multo nior fit Deus ad benefaciendum quam ad puniendum — Quaero an etiam impossible fit, ut Deus eum quipeccaverit, adducat ad Poenitentiam? etc. — Ergo Deus, per Potentiamfuam absolutam non purer annihilarc Creaturam fuam, quam ex nihitocreavit, ibid. ft28 Sed hoc est quod quaeritur; non, an justum sit Satisfactionem accipifed, an injustum fit non accipi. Non enim seqaitur si Mitericors estDeus hoc vel illud agendo, eo immifericordem fore non agendo. ft29 Praeterea omne agens, quod agit naturaliter, agit in Objectum fuae Actionis naturaliter receptivum: quare si punire, effet naturale (ilianimirum Acceptione, quae secum sert Necessitatem) non possit Actiotalis de Persona Peccatoris, in Personam alteram transire. ft30 Neque etiam Sapientia Dei, quae in hoe Negotio max-ime elucet, Locum habitura videtur, fi per Naturam nequiffet a liter agere. Sapientia enim, eft Electrix Mediorum. Respos. ad Judicium Ravensp in Fine. ft31 Of Christ the Mediator, Book 3. P. 71. ft32 Graviter impingat in Naturam Dei, quippe ex qua fequatur, Deum esseAgens necessarium, non liberum; unde ad Atheismum pateat Adieusmanifestus. Ibid. p. 202. ft33 This I say upon the Supposition, of an Offer, or Proposal of Christ for Acceptance to sinful Men, merely as Sinners: i.e. while and as they are insensible of their Need of him: And that it is the Will and Design of God, that they should receive him, and his Salvation; which I humbly apprehend cannot be: Tho’ this I infer not from Men’s Want of Ability, to believe in Christ, for I am very far from making the Power of Men, the Measure of their Duty: But I am of Opinion, that an Offer or Proposal for Acceptance of new Covenant-Blessings, is not made to Men, while they am under the old Covenant, or Law of Works, which all Men are, ‘till regenerated, or so long as they are under the Dominion of Sin, Romans 6:14. Offers of Grace, as I conceive, are not made, to those who are not under Grace, nor interested in the Covenant of Grace, which many are not, to whom the Gospel is preached. ft34 Salus Electorum, Sanguis Jesu: Lib. 3. Chap 10. the End. ft35 II. Vol. of his Works, of the Creatures etc. p. 52, 53, 54. ft36 Primum suppeditant nobis ilia Loca, quibus expresse Christus dicitur pro omnibus esse mortuus. Theolog. Christ. Lib. IV. Cap. 3. Edit. quarto, p. 319. ft37 Lib. IV, Cap. 3. ft38 Limborch, Ibid. ft39 Lib. IV, Cap. 3. ft40 Limborch, ibid. ft41 Limborch, ibid. ft42 Limborch, Lib. IV. Cap. 3. ft43 Theolog. Christ. Lib. IV. Cap. 3. ft44 Non pro nostris solum: Amplificationis Causa hoc addidit. ut certopersuasi sint fideles, Expiationem a Chirsto partam, ad omnes extendiqui Evangelium Fide amplexi suerint. Sed hic movetur Quaestio, quomodo Mundi totius Peccata expientur. Omitto phreneticorum Deliria, qui hoc Pretextu Reprobos omnes, adeoque Satanam ipfum in Salutem admittunt. Tale Portentum Refutatione indignum est. Qui bane Absurditatem volebant essugere, dixerunt, sufficienter pro toto Mundo passam erie Christum: Sed pro Electis tantum efficaciter. Vulgo haecSolutio in Scholis obtinuit. Ego quanquam verum illud Dictum fateor: Nego tament praefenti Loco quadrare. Neque enim aliud suit Concilium Joannis, quam toti Eeclesiae commune sacere hoe Bonum. Ergo rubomnibus, Reprobos non comprehendit: Sed eos designat qui simulcredituri erant, & qui per varias Mundi Plagas dispersi erant. Tunc enimvere, ut par est, illustratur Christi Gratia, quum unica esse Mundi Saluspraedicatur. ft45 Family Expositor, Vol, I. p. 9. ft46 On Regeneration, F. 232, 233. ft47 Ruin and Recovery, p, 265. ft48 Ita est, non suspenditur Dei Foedus, a Voluntate nostra, ullisve Conditionibus a nobis praestandis; ab Authoritate, Gratia, & Fidelitateipsius Dei Virtutem omnem habet et Effectum. Absoluta enim estPromiflio Gratiae, neque ulla est Foederis Conditio, quae in ipsaPromissione non continetur. Inepte ideo agunt & prepostere, qui exNatura Foederis rater Homines sanciri soliti Naturam thv tyrb Divinae exponere conantur. Qeologoumena, P 149. Edit, Bremae. ft49 Servata femper Lege & Ratione loquendi. Satyr VI. v, 452. ft50 Foedus Gratiae, sive Evangelium stricte sic dictum, quod illius Foederis Formula est, quum in meris consistat Promissis, nihil proprie praescribit ut Officium, nihil eyigit, nihil mandat; ne hoc quidem, crede, confidespera in Dominum, & quae sunt similia. Sed resert, nunciat, significant nobis, quid Deus in Christo promittat, quid sacere velit, & facturus sit. mnis Praescriptio Officii ad Legem pertinet, quaemadmodum, postalios, optime inculcavit venerabilis Voetius Disput. Tom. 4. p. 24. & sequentibas. Et hoc omnino tenendum est, si cure omnibus Reformatis Perfectionem Legis, omnes Virtutes, omnia Sanctitatis Officia, Ambitusuo continentis, constanter tueri velimus. De Faed. Lib 3. Cap. I. p 257. Edit. tertia. ft51 Ruin and Recovery, p. 289. ft52 Quavis ideo in Re non majoris Momenti nolim cum quoquam alitersentiente Contentionis Serram ducere, neminem tamen adhuc, autRationibus, aut Testimoniis Fide dignis, Usum Literarum proprie sicdistarum, nomoqesia Mosaica Antiquiorem demonsrasse, non dubitoaffirmare. Dr. Owen Qeologommena p. 294. Edit. Bremae. ft53 Eft autem Poena generali Significatu malum Passionis quod infligitur obMalum Actionis. De Jure Belli & Pacis, Lib. II, Cap. 20, Sect. I. ft54 De Jure Natur. & Gent. juxt. Discipl. Ebrae. Lib. I. Cap. 4. ft55 Quia statuimus Nerainem Jus tale habere in Vitam, ut eam sibi ipseadimere aut adimendam obligate poffit, Ibid. Cap. 21, Sect. 11. ft56 Quod de Vita diximus, idem & de Membris intelligi debet: Nam & inilla Jus Homini datum non est nifi Corporis servandi Causa. GrotiusIbid. ft57 R. R. 387. ft58 Ruin and Recovery p. 405. ft59 Ruin & Recovery, p. 405, 406. ft60 De Jesu Christo Scivatore, Pars tertia Cap, 3. ft61 Conditio, ut alibi quoque desinivimus, est adjectio, qua id quod dari autfieri volumus, confertur in aliquem Cafum: Ad quem Modura hicdesinitur. Itaque duo haec Conditionem saciunt, Dilatio, et Casus, five incertus Eventus — Vis Conditionis omnis haec est, ut pendente eanihildum debeatur ea impleta perinde habeatur, ac fi ab Initio pure debitum fuisset; deficiente, quaff nulla unquam suisset Obligatio. — Vinnii in Inst. Imper. Comment. Lib. 3. Tit. 16. de Ver-borum Obligationibus, p. 561, 562. ft62 Respons ad 31 Artic. Artic. 4 ft63 Serm, on Salvat. by Grace, 15, 16, 17, 18. ft64 De Jesu Christo Servatore Pars tertia. Cap. 3. ft65 Philosophical Essays. Essay 5. Sect. I. ft66 Supplicium autem est Poena Peccati, Orat. in Pison. ft67 Est autem Poena generali. Significatu, malum Passianis, quod infligitur ob mature Actionis. De Jure Bdli ac Pacis, Lih, II. Capt. 20. Sect I. ft68 Qui punit, ut recte puniat, Jas habere debet puniendum, quod Jus ex Delicto nocentis nascitur. Ibid. Sect. 2. ft69 Puniendus Nero oest ultra meritum. Ibid. Sect. 28. ft70 Cavendum est etiam major Poena, quam Culpa fit. de Offic. Lib. I. Cap.25. ft71 Atque etiam hoc Praceptum Officii diligenter tenen. alum est, hic NE QUEM unquam innocentem Judicio Capitis arcessas. Ibid. Lib. II. Cap.14. ft72 Quae est igitur Poena? Quod Supplicium? Id mea Sententia, quodaccidere nemini potest nifi nocenti. Orat. in Pison. Nec vero me fugit, quam sit acerbum, Parentum Sccelera Filiorum Poenis lui. Epist. 12. ad Brutum. ft73 Dikaiwsav wn ta Amarthmata toutwn einai kai timwriai. deLeg. Spec Lib. II. ft74 At cum Haeres in universum Jus desuncti succedat, & regulariter tam inincommoda, quam in commoda, quae Ratio est, quod in Propositotantum commodum Actionum paenalium ad Haeredes transire placet? Nimirum quia aequum visum est, Poenam ex hac Successione excipere, ne ibi Poena sit, ubi Noxia non est. Lib. IV. Tit. x:,. ft75 Nam ex Ratione & Effentia Poenae proprie dictae est, ut pro Peccatoseu Culpa aliqua impendatur. de Jure naturali et Gent. Juxt. Discipl. Ebrae. Lib. I. Cap. 4. ft76 Formali enim Poenae Causa certe in hoc maxime consistit quod fit timwria, seu Vindicta atque satisfactoria, feu purga, toria, feuexpiatoria aliterve Scelus, feu Peccatum commissum respiciat. Sed vetoPana, proprie loquendo, atque ut in Jure qaalicunque locum habet, sumitur pro co quod est malum Passionis pro malo Actionis, feu quodredditur ut malum insequens Poenae pro eo quod est malumpraeteritum Culpae. Scilicet Pinna est Noxae Vindicta, feu utJurisconsulti Graeci loquuntur, Amarthmatov Ekdikhsiv CulpaeVindicta. ft77 Ou gar apalav ton Anqrwpon h Anqrwpov kolazei o nomovall h kakov, in Carm. Pythag. ft78 A regali Solio, velut a Sole distensi Radii, singulae tem-porales prodeunt Dignitates. Second Part, p. 538. ft79 1533. ft80 Primum, ut ne Poena Capitis cum Pecunia conjungatur. Orat. pro Domosua. ft81 Illud autem durum & crudele videtur, quod ob Parentum Crimen etiamLiberi plectantur, perpetua nimium Egestate & Insamia. Sane Legidivinae et vere Justitiae repugnat. 2 Kings 14:1-29:2 Chronicles 25:1-28. Comment. in Inst. Imper. Lib. IV. Tit. 18. ft82 Confiscatio odiofa est quia Liberia adimit Successionem quae eiscompetit de Jure Nature, tendique in Perniciem eorum innocentes sunt, quique Culpam Parentum ferre non deberent. Christinaei Decif. Vol. I. Dec. 400. n. 99. ft83 Sic Parentum bonis consiscatis sentiunt quidem incommodum Liberi,fed proprie ea Poena non est, quia Bona ilia illorum furura non erantnisi a Parentibus ad ultimum Spiritum effent confervata, de Jure Belli acPacis, Lib. II. Cap. 21. Sect. 10. ft84 Second Part 810, 811. ft85 Praeterea notandum, interdum imponi alicui aliquid ma-li, out bonialicquid auserri, Occasione quidem alicujus Peccati; sed non ita utPeccatum Causa fit proxima ejus Actionis quod Jus ipsum agendiattient. Sic qui Occasione alieni Debiti aliquid promifit malum potitur,ex veteri Verbo, egtua para data. Sponde, naxa praesto est; at proxima Caufa Obligationis eft ipfa Promissio. Nam ut qui pro Emptore fide jussit, non proprie ex Empto tenetur, fed ex Promiffo: Ita & quipro derelinquente, non ex Delicto, fed ex fua Sponsione. Atque hine fit quod malum illi ferendum Mensuram accepit non ex Delicto alterius, fed ex Potestate quam ipse in promittendo habuit — Occidi Nemopotest ex Fide Jussione, quia statuimus Neminem Jus tale habere in Vitam, ut earn fibi adimere aut adimendam obligare possit — Quod deVita diximus, idem & de Membris intdligi debet: Num & in illa JasHomini datum non elf, nifi Corporis sevandi Cause. Quod fi Exilium, fi
Peeuniaram Damnum in Promiflione fuerit, & alterius Delicto impletafit Conditio, Damnum feret Fidejuffor, quae tamen in ipfo, fi exacteloquimar, Pinna non erit. De Jure Belli & Pacis. Lib II. Cap, 21. Sect. 10, 11, 12. Nimirum aequum omnino est, Fidejuffor ejus, quod pro reofolvit, recuperandi Causa Actionem Mandati dari, ne cui Officium faumfit’ damnofum: At Poenae Corporalis nulla est Restitutio: & quidproderit Fidejuffori, ream eadem Poenam, postea subite? PostremoNemo contrahendo se ad Poenam Corporalem obligare potest: Quoniam Membrorum faorum Nemo Domi-nus videtur, neque Justitiae Ratio patitur, eum, qui non deliquit, Ponam hujusmodi fustinere. Comment. in Intl. Jus. tin. Imper. Lib III. Tit. 21. ft86 Igitar it Morte immatura ac violenta rapit Liberos Acanis, Saulis, Jeroboami, Achabi, in ipsos Jure Dominii non Poenae utitur (Deus), sedeodem Facto gravius punit Parentes, de Jure Belli ac Pacis. Lib. II. Sect. 14. His Dictinctionibus positis dicemus Neminem Delictiimmunem ob Delictum alienum punire poffe, cujus Rei Ratio vera est—Obligaio ad Poenam ex Merito oritur: Meritum autem est perfouale, quippe ex Voluntate Ortum habens, qua nihil magis nobis proprium, unde autexousion vocatur. Grotius ibid. Sect. 12.