μεσιτεύω: 1 aorist ἐμεσίτευσα; (μεσίτης (cf. Winer's Grammar, p. 25 e.)); 1. to act as mediator, between litigating or covenanting parties; translated as to accomplish something by interposing between two parties, to mediate, (with the accusative of the result): τήν διαλυσιν, Polybius 11, 34, 3; τάς συνθήκας, Diodorus 19, 71; Dionysius Halicarnassus 9, 59; (cf. Philo de plant. Noë, 2:2 at the end). 2. as a μεσίτης is a sponsor or surety (Josephus, Antiquities 4, 6, 7 ταῦτα ὀμνυντες ἔλεγον καί τόν Θεόν μεσιτην ὧν ὑπισχνουντο ποιούμενοι (cf. Philo de spec. legg. 3:7 ἀοράτῳ δέ πράγματι πάντως ἀόρατος μεσιτευει Θεός etc.)), so μεσιτεύω comes to signify to pledge oneself, give surety: ὅρκῳ, Heb_6:17.

μεσιτεύω mesiteuō 1x to perform offices between two parties; to intervene, interpose, Heb_6:17

* μεσιτεύω ( < μεσίτης ), to interpose, mediate: ὅρκῳ , Heb_6:17 ( MM , ii, 111).†

μεσιτεύω [page 399] To the literary exx. of this verb (from Aristotle downwards) we may add such occurrences in the Κοινή as BGU III. 906 .7 (A.D. 34 5) μεσιτεύοντας ἑτέροις καὶ παραχωροῦντας , ib. 709 .18 (time of Antoninus Pius) τὰ ἐξ αὐτῶν περιγινόμενα ἀποφερομένους καὶ μεσιτεύοντας , CPR I. 1 .19 (A.D. 83 4) μεσειτεύοντας καὶ παραχωροῦντας ἑτέροις and ib. 206 .13 . Cf. from the inscrr. OGIS 437 .76 (i/B.C.) γενομένου κλήρου ἀπὸ [τῆς μεσ ]ιτευούσης τὰς συνθήκας πόλεως , ib . .79 πρὸς τὸν μεσιτεύοντα δῆμον . For the verb μεσιδιόω see P Rein 7 .22 (B.C. 141?) ἐ̣μεσιδίωσεν τ̣ὸ προειρημένον χειρόγραφον Πετεχῶντι , cf. .32 τὸ μεμεσιδιωμένον χειρόγρ (αφον ).

μεσιτεύω μεσι_τεύω, "to act as mediator", Barb., NTest. [Etym: from μεσί_της]

μεσιτεύω (μεσίτης), to interpose, mediate: ὅρκῳ, Heb.6:17 (MM, ii, 111).† (AS)