συνχαίρω, συνχράομαι, συνχέω. σύνψυχος ; συνζήτησις; συνμορφίζω. σύνσημον ; WH συνβάλλω, συνβιβάζω, συνμερίζω, συνσχηματίζω. But L T Tr WH retain συγγένεια, συγγενής. συγκαλύπτω, συγκυρία, σύγχυσις, συλλέγω, συμβαίνω. συμβουλεύω, συμβούλιον, σύμβουλος, συμπαθής, συμπόσιον, συμφέρω, σύμopos, συμφυλέτης, σύμφυτος, συμφωνέω, συμφώνησις συμφωνία, σύμφωνος (ἀσύμφωνος), συστρέφω, συστροφή ; LT Tr cuppepitw; LT WH συγγενίς, συστατικός; L Tr WH συμμορφίζω, σύμμορφος, σύσσημον; L Tr συγγνώμη, συγκάθημαι, συγκαθίζω, συγκακοπαθέω, συγκακουχέω, συγκαλέω, συγκάμπτω, συγκαταβαίνω, συγκατάθεσις, συγκατατίθημι, συγκαταψηφίζω. συγκεράννυμι, συγκλείω, συγκληρονόμος, συγκοινωνέω, συγκοινωνός. συγκρίνω, συγκύπτω, συγχαίρω, συγχέω. συγχράομαι. συλλαλέω, συλλυπέω. συμβάλλω, συμβασιλεύω, συμβιβάζω, συμμαθητής, συμμαρτυρέω, συμμέτοχος, συμμιμητής. συμπαθέω, συμπαραγίνομαι, συμπαρακαλέω, συμπαραλαμβάνω. συμπάρειμι, συμπάσχω, συμπεριλαμβάνω, συμπληρόω, συμπνίγω. συμπολίτης, συμπορεύομαι, συμπρεσβύτερος, σύμφημι. συμφύω, σύμψυχος, συστενάζω, συστοιχέω; Ϊ, συλλαμβάνω. συσχηματίζω. Tdf. is not uniform in συλλαμβάνω. συμβάλλω, συμβιβάζω, σύμμορφος, cupmAnpdw, συσχηματίζω; nor Tr in συλλαμβάνω, συσχηματίζω; nor WH in συλλαμβάνω, συμπληρόω. These examples show that assimilation takes place chiefly in those words in which the preposition has lost, more or less, its original force and blends with the word to which it is prefixed into a single new idea; as συμβούλιον, συμφέρει, σύμφορος. Cf. fAlex. Buttmann in the Stud. u. Krit. for 1862, p. 180]; Philip Buttmann (the son) ibid. p. 811 54. [But see Dr. Gregory’s exposition of the facts in the Proleg. to Tdf. p. 73 sq.; Dr. Hort in WH. App. p. 149; Meisterhans, Gram. d. Att. Inschr. § 24.]

συγχαίρω synchairō 7x

to rejoice with any one, sympathize in joy, Lk. 1:58; 15:6, 9; Phil. 2:17, 18; met. 1 Cor. 12:26; to sympathize in the advancement of, congratulate, 1 Cor. 13:6*

συν-χαίρω

(Rec. συγ-), [in LXX: Ge 21:6 (צחק), III Mac 1:8 R * ;]

to rejoice with: c. dat pers., Lk 1:58 15:6, 9, Phl 2:17, 18, EV; c. dat. rei, I Co 12:26 13:6.

to congratulate (Æschin., Polyb., al.): Phl, l.c. (Lft., in l.; cf. MM, xxiv).†

συνχαίρω, generally in the NT = ‘‘rejoice with”: cf. P Lond 43 (ii/B.c.) (=I. p. 48, UPZ i. p. 635), where a mother writes to her son, πυνθανομένη μανθάνειν oe Αἰγύπτια γράμματα συνεχάρην σοι καὶ ἐμαυτῆι, ‘having ascertained that you are learning the Egyptian script, I rejoiced for you and for myself,” and Sy// 807 (=*1173)® (after a.D. 138) ὀρθὸν ἀνέβλεψε τοῦ δήμου παρεστῶτος Kal συνχαιρομένου, which the editor describes as ‘‘ medii vel passivi usus barbarus,” but cites the simplex in Aristoph. /ax 291 ὡς ἥδομαι καὶ xalpopar κεὐφραίνομαι, and 10. 10 ἐσώθη Kal δημοσίᾳ ηὐχαρίστησεν τῷ θεῷ καὶ ὃ δῆμος συνεχάρη αὐτῷ. See also Proleg. p. 161, and Hatzidakis Gr. p. 200. For the sense of ‘‘congratulate,” which Lightfoot gives the verb in Phil 2!7£, we may cite the ironical P Vebt 11. 424° (late iii/a.D.) εἰ μὲν ἐπιμένι(-- εἰς σου τῇ ἀπονοίᾳ, συνχέί -- αἴρω σοι, ‘if you persist in your folly, I congratulate you” (Edd.). Similarly BGU IV. 1080? (iii/A.D.) (= Chrest. I. p. 564), where a father congratulates his son on his happy marriage, ἀσπάζομαί σε συνχαίρων ἐπὶ τῇ ὑπαρχθείσῃ σοι ἀγαθῇ [ἐ]σευβεῖ (1. εὐσεβεῖ) καὶ εὐτυχῇ (1. εὐτυχεῖ) [σ]υμβιώσι.

συγχαίρω (sugchairō) — to rejoice with. συγχαίρω, aorist -εχάρην [ᾰ] [Refs 2nd c.BC+], imperative -χάρηθι[Refs]:—rejoice with, [Refs 5th c.BC+]: later in middle, [Refs 2nd c.AD+]

II. wish one joy, congratulate, σ. τῶν γεγενημένων wish one joy of.. , [Refs 4th c.BC+]; σ. τῇ πόλει ὅτι.. [Refs 4th c.BC+]